Bazý þeylerin neden yaþandýðýný artýk merak etmiyorum. Çünkü insan bir noktadan sonra cevabý deðil, yorgunluðu taþýyor. Her þeyi anlamaya çalýþmaktan, herkese hak vermeye çalýþmaktan, içindeki kýrýklarý kimse görmesin diye saðlam görünmeye çalýþmaktan yoruluyor. Garip olan þu ki, insaný en çok kötü insanlar yormuyor. En çok, iyi olduðuna inandýklarý yoruyor. Bir yere kadar güvenip sonra yarý yolda kalmak, hiç baþlamamýþ olmaktan daha aðýr geliyor. Çünkü kaybedilen þey bir insan olmuyor sadece onunla birlikte kurulan anlamlar, ihtimaller ve insanýn kendi içinde büyüttüðü dünya da gidiyor. Belki bu yüzden artýk kimsenin gidiþine þaþýrmýyorum. Ýnsanlarýn deðiþmesine de. Sadece bazen içimde, eskiden inandýðým þeylerin sessizce öldüðünü hissediyorum. Ve sanýrým büyümek dedikleri þey de biraz bu. Daha az inanmak deðil her þeye raðmen inanmaya devam ederken eskisi kadar masum kalamamak. Bazý geceler geliyor, geçmiþi özlemiyorum aslýnda. Sadece her þeyin daha mümkün göründüðü zamanlarý özlüyorum. Kalbin bu kadar temkinli olmadýðý, insanlarýn bu kadar geçici görünmediði zamanlarý. Sonra sabah oluyor. Herkes kaldýðý yerden devam ediyor. Kimse birbirinin içinde taþýdýðý enkazý bilmiyor. Belki de hayat dediðimiz þey, biraz da görünmeyen yýkýntýlarla normal görünmeye çalýþmak.