Bazen insan susar… Çünkü anlatmanýn bir anlamý kalmaz. Herkes konuþur, herkes yorum yapar, herkes hüküm verir ama kimse gerçekten ne yaþandýðýný bilmez. Benim ne yaþadýðýmý, neyi içime attýðýmý, neyi sineye çektiðimi, neyi affettiðimi kimse bilmiyor. Dýþarýdan bakýp cümle kurmak kolay… Ama o cümlelerin arkasýnda yaþanmýþlýk yok. Bir þey öðrendim: Gerçekten deðer veren insan geçmiþi kurcalamaz. Gerçekten seven insan, insanýn yarasýný eþelemez. Aksine sarar, kapatýr, unutturur. Ben kimseyi yargýlamadým. Kimsenin geçmiþini yüzüne vurmadým. Kimsenin hatasýný dilime dolamadým. Ama insan düþünmeden edemiyor… Benim verdiðim deðerin, gösterdiðim sevginin, sabrýn ve kýymetin çeyreðini bile görebilseydin, belki bugün konuþulan þeyler geçmiþ olmazdý. Çünkü bazý þeyler var ki Deðer görünce susar, Sevgi görünce iyileþir, Saygý görünce unutulur. Ben kim olduðumu da biliyorum, Neyi hak ettiðimi de biliyorum. Ve þunu da çok iyi biliyorum: Benim verdiðim deðeri, gösterdiðim sevgiyi herkes gösteremez. O yüzden artýk tek bir þey söylüyorum Herkes kendi yoluna, kendi vicdanýna baksýn. Çünkü bazý þeyler gerçekten tek bir soruya bakýyor: Sana ne?